เหลียง

เหลียง

เหลียงมีชื่อท้องถิ่นว่า เขลียง เรียนแก่ (นครศรีธรรมราช) เหลียง ผักกะเหรียง (ชุมพร) ผักเหมียง (พังงา) เป็นไม้พุ่ม ลำต้นเป็นข้อสูง 1-2 เมตร ชอบขึ้นในที่ร่มรำไร ใบคู่ รูปรี ใบเป็นมันวาว เส้นกลางใบสีขาวอมเหลืองเห็นชัดเจน ออกดอกเป็นช่อตามกิ่งขนาดเล็ก คล้ายดอกพริกไทย มีปุ่มหุ้มโคนดอก เมื่อบานกลีบดอกและเกสรเป็นสีขาว ผล เป็นช่อ ช่อหนึ่งจะมี 10-15 ผล เป็นรูปกลมรี คล้ายรูปไข่ หัวแหลมท้ายมน คล้ายผลกาแฟแต่ยาวกว่า ผลอ่อนมีสีเขียวเมื่อสุกจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง

ใช้ยอดอ่อน ใบเพสลาดมาประกอบอาหารได้อย่างด้วยกันคือ แกงเลียง แกงจืด ต้มและลวก ทำห่อหมก จิ้มน้ำพริก ต้มต้มกะทิ ผัดผักรวม ผัดน้ำมันหอย ฯลฯ เมล็ดอ่อนใช้แกงจืด เมล็ดแก่ต้มกับเกลือรสชาติอร่อย สำหรับส่วนที่นำมาเป็นยา ได้แก่ ยอด และใบอ่อน โดยมีสารเคมีและสารอาหารสำคัญ คือ ไขมัน คาร์โบไฮเดรต โปรตีน แคลเซียม ฟอสฟอรัส ธาตุเหล็ก และวิตามินเอ บี1 บี2

สรรพคุณทางยาสมุนไพร ใบอ่อน มีคุณค่าทางอาหารสูงเป็นยาบำรุงกำลัง ตำพอกใบหน้าช่วยลอกฝ้าใบหน้าเป็นนวลใย