เมื่อเจ้าหนูร้องสะอึกสะอื้น
T.Berry Brazelton, M.D. หรือ ดร.แบรี่ บราเซลตัน ผู้เขียนหนังสือขายดีที่รู้จักกันดีเรื่อง Touchpoints (ทัชพอยต์) เป็นผู้ก่อตั้งแผนกพัฒนาการเด็กในโรงพยาบาลบอสตัน และเป็นศาสตราจารย์คลินิกเกียรติคุณ ที่แผนกการแพทย์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ได้กล่าวไว้ว่า
ตั้งแต่อายุ 2-5 ปี เด็กที่เบื่อหรือเล่นสนุกกับตัวเองไม่เป็นก็อาจร้องสะอึกสะอื้น และลูกก็รู้ได้อย่างรวดเร็วว่า คุณแม่และคุณพ่อไม่ชอบการร้องแบบนี้ของเขา ถ้าหากลูกรู้สึกเศร้า โกรธ หรือเบื่อ นี่เป็นวิธีหนึ่งที่ลูกจะปลดปล่อยอารมณ์เหล่านั้นออกไป เมื่อคุณพ่อหรือคุณแม่เริ่มโกรธ ลูกก็จะหายเบื่อไปได้ “คุณแม่ครับ คุณแม่ หนูอยากเล่นกับคุณแม่” คุณแม่อาจรู้สึกเดือดดาลอย่างมากภายในใจ จึงได้แต่ตอบไปว่า “หยุดเดี๋ยวนี้นะ แม่ทนไม่ได้แล้ว!” ผมยังจำได้ว่าผมและน้องชายได้ร่วมกันทำให้คุณแม่ของเราต้องระเบิดออกมาด้วยความผิดหวังและเดือดดาล ซึ่งทั้งหมดนั่นได้กลายเป็นเป้าหมายในตัวมันเอง อย่างไรก็ตามการร้องสะอึกสะอื้นอาจเป็นหนทางไปสู่หายนะได้ ถ้าพ่อหรือแม่ไปตอบสนองเข้า
ไม่ส่งเสริมการร้องสะอึกสะอื้น
1.พยายามบรรเทาอาการเบื่อของลูก โดยการ “นัดเล่นกัน” หรือเตรียมแผนการสนุกร่วมกัน แต่ควรบอกให้ลูกได้ทราบถึงวิธีการที่เขาสามารถทำให้ตัวเองเพลิดเพลินได้ด้วย เพราะลูกอาจต้องการให้คุณช่วยสอนวิธีการปฏิบัติตน เมื่อรู้สึกเบื่อขึ้นมา (การปล่อยให้ลูกดูโทรทัศน์ไม่สามารถสอนสิ่งนี้ได้นะครับ)
2.อธิบายกับลูกในขณะที่กำลังสะอึกสะอื้นอยู่เพื่อให้เธอรู้ตัว และระวังท่าทีของตนเองมากขึ้นว่า “หนูกำลังร้องสะอึกสะอื้นอยู่นะ”
3.ไม่ต้องตอบสนองต่อลูก ว่าลูกจะพยายามพูดอะไรในขณะที่ร้องสะอึกสะอื้นไปด้วย ให้ลูกได้รู้ว่าคุณจะสนใจสิ่งที่ลูกจะพูด ก็ต่อเมื่อลูกหยุดร้องแบบนั้นเสียก่อน “ถ้าลูกหยุดร้อง เราก็จะคุยกันได้ แต่ถ้าลูกยังร้องอยู่ เราก็จะไม่คุย”
4.เมื่อการร้องยังยืดเยื้อต่อไปอีก ควรเดินจากไปเสีย แต่ให้ลูกได้รู้ว่าคุณไม่ได้ทอดทิ้งเขา บอกกับเขาว่า “ถ้าลูกหยุดร้องเมื่อไหร่ คุณแม่ก็จะกลับมาได้ค่ะ”
5.เมื่อลูกหยุดร้อง อุ้มลูกขึ้นมากอด แต่ไม่ต้องให้รางวัลเรื่องการหยุดร้องของลูก
6.จัดการกับความโกรธและอารมณ์ท้อแท้ของคุณเองในที่อื่นที่ลับตาลูก เพราะถ้าลูกได้เห็นคุณโกรธจนทนไม่ได้หรือขาดสะบั้นต่อหน้าลูกก็อาจทำให้ลูกพอใจ
7.ควรตรวจสอบดูให้แน่ใจว่า ลูกไม่ได้ร้องสะอึกสะอื้น เพราะไม่สบายหรือเจ็บปวดแต่อย่างใด